De ander als spiegel

We vermijden het liefst onze eigen kwetsbaarheid in contact met een ander. En tegelijkertijd verlangen we ernaar om er vol mee gezien te worden.

In trainingen checken deelnemers vaak of het hier oke is om tevoorschijn te komen met hun kwetsbare kant. Daar waar het spannend wordt. Iedereen doet dat op zijn eigen manier.

De een blijft wat op afstand en komt met een hoofdelijke, theoretische vraag. De ander maakt zich groter of juist kleiner. Weer een ander schopt een beetje tegen de regels, de vorm van een oefening, of tegen de trainers.

Hoe je kwetsbaarheid vermijdt, vertelt veel over je eigen verhaal. Over hoe je dit kent uit jouw geschiedenis, en welk masker je ooit moest opzetten om staande te blijven. Je levensscript toont zich direct in de eerste ontmoeting.

Wanneer je in een groep iets deelt wat onzeker, schaamtevol of rauw voelt, raakt dat aan een diepe spanning:

Hoor ik er dan nog wel bij?
Verlies ik niet de kracht die me zo overeind heeft gehouden?
Word ik minder gevonden?
Of juist te veel?
Wie ben ik als ik het even niet weet?

Een groep triggert direct oude groepsdynamieken. Misschien was jij vroeger degene die het goed deed en niet tot last mocht zijn. Misschien viel je buiten de groep. Of droeg jij de sfeer en hield je het geheel overeind.

In nieuwe groepen belanden we vaak onbewust weer op die plek. Zo herhalen zich patronen die we goed kennen.

Daarom is een groep zo’n krachtige leerplek. In het contact met de ander komen we onze eigen dynamieken tegen. Daar ontstaat oefenruimte.

Echte verbinding ontstaat waar kwetsbaarheid mee mag doen.

Niet in het perfecte, goed voorbereide verhaal.
Niet in de scherpe analyse.
Niet in jezelf groter of kleiner maken.

Wel in het moment dat iemand zegt: 'Dit vind ik eigenlijk spannend om te delen.' En het dan toch doet. Moed = angst + actie. Dat leerde ik ooit van een van mijn opleiders.

Kwetsbaarheid werkt regulerend. Het nodigt uit tot menselijkheid, meer moed, en laat de maskers iets zakken.

Daarvoor is wel bedding nodig. Een plek waar dat wat spannend is, welkom wordt geheten en mee mag doen.

Kwetsbaarheid tonen heeft niets te maken met zwak zijn. De spanning die je voelt laat zien dat je lijf iets waardevols probeert te beschermen. En dat doet ertoe.

De vraag is dan ook niet: hoe kom ik van die spanning af?
De vraag is: hoe kan ik tevoorschijn komen met die spanning?

In onze trainingen werken we met de spanning die er is, niet eromheen.